تجهیزات فیزیوتراپی و سکته مغزی

توانبخشی در سکته مغزی

توانبخشی در سکته مغزی بخش مهمی از بهبودی بعد از سکته مغزی بوده و هدف از توانبخشی ، کمک به فرد در بهبود مهارتهای از دست رفته بدنبال سکته مغزی است و می تواند در بازیابی استقلال و بهبود کیفیت زندگی به او کمک کند.

شدت عوارض سکته مغزی و توانایی هر فرد در بهبودی بسیار متفاوت است.

محققان دریافته اند افرادی که در یک برنامه توانبخشی سکته مغزی مشارکت می کنند ، نسبت به افرادی که توانبخشی بدنبال سکته ندارند ، عملکرد بهتری دارند.

اگر شما به دلیل سکته مغزی توان حرکت و تکلم ندارید، تمرکز اصلی توانبخشی بر این است تا به شما کمک کند که یاد بگیرید از دست‌ها و پاهای خود دوباره استفاده کرده و قدرت تکلم خود را مجدداً بازیابید.

توانبخشی و باز توانی بدنبال سکته مغزی بر سه محور اصلی استوار است :

  • فیزیوتراپی
  • کاردرمانی
  • گفتار درمانی
  • ارتوپدی فنی

بخش اعظم بهبودی فرد در ۶ ماه اول بعد از سکته مغزی اتفاق می افتد (زمان طلایی برای بهبودی).


هدف فیزیوتراپی پس از سکته مغزی مستقل کردن فرد و بازگشت به زندگی اجتماعی می باشد.

فیزیوتراپی در مراحل اولیه و حاد بیماری آغاز شده و ادامه می یابد.

بهبودی بیمار خیلی سریع شروع می شود اما سطح بهبودی به عوامل مختلفی بستگی دارد.

تعیین اینکه بعد از چه مدتی و به چه میزان بهبودی حاصل می شود تا حدودی سخت بوده و برای هر فرد متفاوت است می باشد.

در بعضی افراد طی چند هفته تا چند ماه بهبودی کامل یا نسبتا کامل اتفاق می افتد.

در نیمی از بیماران طی چند ماه تا چند سال بهبودی کامل یا نسبتا کامل اتفاق می افتد.

در کمتر از یک سوم بیماران بهبودی کامل حاصل نمی شود.

پس از سکته مغزی ممکن است شما موارد زیر را تجربه کنید:


ضعف نسبی یا حتی فلج کامل عضلات یک طرف بدن پس از سکته مغزی ممکن است حرکت و استفاده از اندام‌ها را دشوار کند.

سمت آسیب‌دیده بدن ممکن است احساس متفاوتی داشته باشد.

ممکن است در اندام‌های خود احساس سنگینی کنید ، زیرا ضعف ، حرکت آنها را مشکل کرده یا ممکن است برخی افراد در اندام‌های آسیب‌دیده خود احساس‌های غیرعادی مانند درد و سوزن سوزن شدن ، احساس گرما یا سرما را تجربه کنند. معمولاً این عوارض با درد همراه هستند.

ممکن است شما در حفظ تعادل و وضعیت بدنی خود با مشکل روبرو شوید و صاف ماندن برای شما دشوار شده و احتمال زمین خوردن شما افزایش یابد.

مفاصل سمت آسیب‌دیده بدن مانند شانه ممکن است مستعد آسیب‌دیدگی شوند ، برای مثال اگر دست‌های شما کشیده شود یا وزن آن برای مفصل سنگین شود دچار دررفتگی جزیی یا نیمه دررفتگی می‌شود.

ممکن است شانه‌های شما دردناک شده و حرکت آن با مشکل مواجه شود و محدودیت حرکت می تواند نهایتا” منجر به عارضه شانه یخ زده گردد.

برخی عضلات در سمت آسیب‌دیده بدن دچار خشک‌شدگی و گرفتگی می‌شوند (بیشتر این عوارض در مچ دست، انگشتان دست و مچ پا ایجاد می‌شود) که می‌تواند حرکات مفاصل شما را محدود کند.

برخی افراد ممکن است دچار اسپاسم یا خشکی عضلانی شوند

فیزیوتراپی چگونه به افرادی که دچار سکته مغزی شده‌اند کمک می‌کند؟


سلول‌های جدید مغزی پس از سکته مغزی رشد نمی‌کنند تا جایگزین سلول‌های آسیب‌دیده شوند اما مغز این توانایی را دارد که سلول‌های آسیب‌دیده خود را دوباره ساماندهی کند تا آنچه را که از دست داده‌اند دوباره جبران نمایند.
به این عمل نوروپلاستیسیتی گفته می‌شود.

این فرایند ممکن است در اقدامات توانبخشی شما پس از سکته مغزی انجام شود و متخصص فیزیوتراپ راهنمایی‌های لازم را برای آموزش شما برای حرکت و بازیابی عملکرد اندام‌ها انجام می‌دهد.

فیزیوتراپیست غالباً با همکاری متخصصین دیگر کمک می‌کند تا برخی مشکلات ناشی از سکته مغزی کاهش یابد.


ممکن است متخصص طب شغلی، کارشناسان گفتار درمانی، پزشکان و پرستاران و مددکاران اجتماعی نیز به شما کمک کنند.

فیزیوتراپیست در فیزیوتراپی بعد از سکته مغزی اقدامات زیر را متناسب با نیازهای شما انجام می‌دهد:


کمک به پرستار برای تنظیم برنامه مراقبتی که حال شما را خوب کرده و از بروز عوارضی که ممکن است روند بهبودی شما را کندتر کند پیشگیری کند.

▪️ توصیه در مورد چگونگی وضعیت بدنی شما در هنگام دراز کشیدن یا نشستن و آموزش چگونگی نحوه انجام حرکات

▪️ تصمیم‌گیری در مورد برخاستن شما از رختخواب و شروع پیاده‌روی و در صورت لزوم استفاده از وسایل کمکی برای حرکت

▪️ انگیزه دادن به شما برای مشارکت فعال در جلسات فیزیوتراپی برای کمک به آموزش الگوهای حرکتی طبیعی

▪️ توصیه‌های درمانی برای تقویت اندام‌ها و آموزش چگونگی بازیابی دوباره استقلال

▪️ همکاری با تیم توانبخشی و پرستاران، اعضای خانواده یا دوستان برای مدیریت و هماهنگی دوره بهبودی

▪️ توصیه به شما ، اعضای خانواده و پرستاران در مورد چگونگی انجام فعالیت‌ها توسط خود شما و حرکات در حد امکان

فیزیوتراپی چه موقع شروع می‌شود؟


فیزیوتراپی باید ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از ایجاد سکته مغزی شروع شود.

فیزیوتراپی در مراحل اولیه و برای افرادی که مشکلات آنها نسبتاً خفیف است بر پیشگیری از بروز عوارض و بازیابی توانایی حرکتی متمرکز است.


با گذشت زمان، اقدامات فیزیوتراپی تمرکز روی کمک به شما برای مستقل شدن دارد.

فیزیوتراپی شامل چه اقداماتی می‌شود؟


ارزیابی و مراقبت‌های اولیه

پس از سکته مغزی و پس از پذیرش در بیمارستان شما باید در اسرع وقت توسط یک فیزیوتراپیست مورد معاینه قرار گیرید.


مراقبت مناسب در روزهای اولیه در پیشگیری از خشک‌ شدگی مفاصل یا سفت شدن عضلات نقش مهمی دارد.

اگر شما مجبور به ماندن در رختخواب یا روی صندلی هستید، درمانگر با تغییر وضعیت شما برای بهبودی وضعیت بدنی و افزایش تعادل شروع کرده تا شما بیشتر احساس راحتی کنید.

اگر شما قادر به حرکت نیستید، باید فیزیوتراپی قفسه سینه را انجام دهید تا از بروز عفونت در ریه‌های شما پیشگیری شود.


در صورت امکان باید برای نشستن کمک بگیرید زیرا این کار باعث می‌شود که از لخته شدن خون در پاهای شما جلوگیری شده و تنفس شما بهبود یافته و دوران بهبودی شما راحت‌تر باشد.

حرکت دوباره


اگر پس از گذشت چند روز علائم بهبود نیافت و شما از نظر پزشکی به وضعیت ثابتی رسیدید، متخصص فیزیوتراپی از درمان‌های فعال برای آموزش چگونگی انجام کارها که شما با انجام آنها مشکل دارید استفاده کرده و به شما کمک می‌کند تا حرکات خود را دوباره بازیابید.

زمانی که شما از نظر پزشکی به ثبات رسیدید، هدف شروع سریع و دوباره حرکات شما است.


این شامل حرکت در اطراف رختخواب، سپس از رختخواب به سمت صندلی، تغییر حالت از نشستن به ایستادن، پیاده‌روی با کمک یا بدون کمک و در نهایت بالا رفتن از پله‌ها می‌شود.

این احتمالاً یک فرایند کند است و درست انجام دادن هر مرحله از اهمیت زیادی برخوردار است تا شما در نهایت بتوانید تعادل را در هنگام انجام حرکات به دست آورید.

ورزش


در خلال فیزیوتراپی شما غالباً باید حرکات فیزیوتراپی سکته مغزی مخصوص انجام دهید که به بهبود شما کمک می‌کند.

بنابراین اگر شما با حفظ تعادل خود در زمان ایستادن مشکل دارید از شما خواسته می‌شود که تمرین کنید که بیشتر بایستید و اگر شما در بلند کردن دست‌های خود مشکل دارید باید تمریناتی را انجام دهید که به شما در بلند کردن دست‌هایتان کمک می‌کند.

اگر شما با راه رفتن مشکل دارید باید بیشتر تمرین پیاده‌روی کنید.


یکی از مشکلات اصلی پس از سکته مغزی، ضعف دست‌ها و پاها است ، که می تواند با انجام تمرینات تقویتی برطرف شود.


تمرینات کششی و استقامتی برای پیشگیری از خشک شدن عضلات و مفاصل نیز مفید خواهد بود.


تجهیزات توانبخشی و فیزیوتراپی

دستگاه رباتیکی

دستگاه رباتیکی

با این که بیشتر افراد توانایی خود را در راه رفتن بازمی‌یابند اما برخی افراد نمی‌توانند راه بروند یا برخی دیگر فقط می‌توانند فواصل کوتاهی مانند اطراف خانه را پیاده بروند.

اگر شما هم جزو این دسته از افراد هستید ، متخصص فیزیوتراپی و متخصص طب شغلی در فیزیوتراپی در سکته مغزی به شما ویلچر داده و نحوه استفاده از آن را به شما آموزش می‌دهند.

پس از معاینه، تجهیزاتی مانند بالابر در نظر گرفته می‌شود تا به شما در بلند شدن از رختخواب یا از روی صندلی کمک کند.


ممکن است نیاز باشد که بخش‌هایی از خانه متناسب با شرایط شما بازسازی شود مثلاً سطوح شیب دارد ایجاد شده یا درها عریض‌تر شوند.

متخصص فیزیوتراپی تجهیزاتی برای شما در نظر می‌گیرد تا بتوانید با استفاده از آنها کارهای خود را راحت‌تر انجام دهید
مانند فریم‌های پیاده‌روی، رولاتورها (فریم‌های پیاده‌روی چرخدار) و عصا یا چوب‌دستی.

اگر شما پس از ترخیص از بیمارستان به درمان‌های بیشتری نیاز دارید ، روش‌های متعددی در دسترس شما است.


اگر شما نمی‌توانید به راحتی در اطراف منزل حرکت کنید و نیاز به کمک دارید باید به تیم فیزیوتراپی مراجعه کنید تا به شما در منزل آموزش دهند.

اگر شما فقط به فیزیوتراپی نیاز دارید باید به متخصص فیزیوتراپی در بیمارستان محلی که در درمان‌های سرپایی تخصص دارد رجوع کنید.

اینکه شما در کجا اقدامات فیزیوتراپی خود را ادامه دهید به توانایی‌ها ، نیازها و اولویت‌های شما و همچنین به روش‌های اجرایی سازمان‌های سرویس‌دهنده در منطقه زندگی شما بستگی دارد.

زمانی که شما به منزل می‌روید سعی کنید فعالیت‌های خود را در حد امکان افزایش دهید و برای این کار خطرات احتمالی ناشی از تصادفات و زمین خوردن را کاهش دهید.

فیزیوتراپیست به شما روش‌هایی را توصیه می‌کند که باعث تقویت شما و افزایش سلامت عمومی شما شود و همچنین فعالیت‌هایی را برای شما تجویز می‌کند که به سالم ماندن شما بیشترین کمک را می‌کنند.

اعضای خانواده و دوستان چگونه می‌توانند کمک کنند؟

این امکان وجود دارد که اعضای فامیل ، دوستان یا پرستاران شما را در جلسات فیزیوتراپی و توانبخشی همراهی کنند.

این افراد می‌توانند در تمرینات و توانبخشی شما پس از ترخیص از بیمارستان مشارکت داشته باشند.

متخصص فیزیوتراپی ممکن است به خانواده و پرستاران شما آموزش دهد که چگونه با شما تمرین کرده و در فعالیت‌های روزمره به شما یاری برسانند.

اگر شما برای انجام فعالیت‌های روزمره خود مانند لباس پوشیدن، برخاستن از رختخواب یا به رختخواب رفتن و بالا و پایین رفتن از پله‌ها به کمک نیاز داشته باشید، متخصص فیزیوتراپی به اعضای خانواده و پرستار شما آموزش می‌دهد که چگونه به شما کمک کنند و چگونه از تجهیزاتی که به شما داده می‌شود ، استفاده کنند.

چه موقع درمان پایان می‌یابد؟

بیشتر افراد به سرعت و یک هفته پس از سکته مغزی بهبود می‌یابند.


پس از گذشت حدود سه ماه ، روند بهبودی کندتر می‌شود. پس از این مدت ، معمولاً بهبودی حاصل شده است زیرا شما قوی‌تر شده و قادر خواهید بود از بدن خود که به دلیل سکته مغزی آسیب دیده بود استفاده کنید.

مغز شما قادر خواهد بود تا با شروع چالش به روش‌های مشابه که شما آموزش می‌بینید تغییر کند.


توصیه می‌شود که اگر مشکلاتی ناشی از سکته مغزی رخ داده است ، توانبخشی (شامل فیزیوتراپی) و فیزیوتراپی برای افراد سکته مغزی را برای مدتی طولانی‌تری ادامه دهید.

این بدان معنا است که تا زمانی که شما اهداف مشخصی دارید و اقدامات درمانی به شما در پیشروی به سمت آنها کمک می‌کند درمان را ادامه دهید.

شما باید شش ماه پس از سکته مغزی دوباره مورد معاینه قرار گیرید تا در صورت لزوم درمان‌های بیشتری برای شما تجویز شده یا تغییراتی در برنامه درمانی شما ایجاد شود.

در هر زمان اگر مشکل جدیدی بروز کرد یا مشکلات قدیمی دوباره ظاهر شدند به پزشک مراجعه کرده یا با متخصص فیزیوتراپی مشورت کنید.

سکته مغزی یک‌ فوریت پزشکی است که درصورت عدم‌ تشخیص و درمان فوری می‌تواند باعث آسیب دائمی عصبی، ایجاد عوارض و مرگ شود.

سکته مغزی یکی از اختلالات عملکردی پیچیده است که با آسیب به مغز به‌وجود می‌آید و منجر به اختلال در نورون محرکه فوقانی می‌شود و سبب فلج یا ضعف در یک طرف بدن (شامل: تنه، اندام‌ها و گاهی اوقات نیز صورت و ساختارهای دهانی سمت مقابل نیمه آسیب دیده مغز) می‌شود.

علاوه بر فلج حرکتی، یکسری از اختلالات عملکردی ازجمله اختلالات حسی، اختلالات درکی، نقص‌های بینایی، تغییرات شخصیتی و عقلانی و مجموعه پیچیده‌ای از اختلالات گفتاری و زبانی را نیز به همراه دارد.

تقریبا ۵۰ درصد کسانی که از سکته مغزی جان بدر می‌برند دچار مشکلات و اختلالات حرکتی دائمی هستند.

و نیز اختلالاتی در زمینه حفظ تعادل در حالات و وضعیت‌های مختلف و عدم‌توانایی جهت ایستادن و راه رفتن به تنهایی و بدون‌کمک گرفتن از دیگران.

و همچنین عدم‌توانایی جهت انجام فعالیت‌های روزمره زندگی از قبیل لباس پوشیدن، غذا خوردن، حمام رفتن و…

این بیماران برای غلبه بر این مشکلات و نقایص نیازمند برنامه‌های توانبخشی ازجمله کار درمانی درهمان روزهای ابتدای سکته هستند.

به‌طوری که، درمان‌های کاردرمانی این عدم‌استقلال و وابستگی را به حداقل می‌رساند.

با این حال، حدود و میزانی که کاردرمانی ، پیامدهای پس از سکته مغزی را بهبود می‌بخشد برای بیماران مختلف متفاوت است.

یکی از اصول کاردرمانی بیماران سکته مغزی ، انجام تمرینات کششی و تقویتی روی مفاصل و تاندون عضلات برای حفظ دامنه حرکتی مفاصل و کم‌کردن سفتی عضلات است که با این‌کار می‌توان میزان معلولیت بیماران را کم و به استقلال آنان کمک کرد.


یکی دیگر از اصول مهم در کاردرمانی و اصولاً توانبخشی این بیماران تأکید بر استفاده از سمت مبتلاست.

بنابراین از همان ابتدا باید به بیمار تأکید کرد که سعی کند از دست و پای سمت مبتلای خود استفاده کند ، حتی اگر این کار با سختی و دشواری و به‌صورت ناشیانه انجام شود ، که برای این کار، می‌توان مثلاً سمت سالم بیمار را مهار کرد و او را مجبور کرد که از سمت مبتلا استفاده کند.

البته برای شروع این کار باید با استفاده از یکسری تکنیک‌های خاص کاردرمانی، سمت مبتلا را برای حرکت کردن آماده کرد.


انجام این کار باید توسط یک کاردرمان صورت پذیرد و بعد از اندکی بهبود می‌توان این کار را به خانواده بیمار آموزش داد.


سعی شود تمرینات کاردرمانی مبتنی بر وضعیت‌های عملکردی و همسو با فعالیت‌های روزمره زندگی بیمار باشد.

یعنی اینکه مثلا اگر هدف ما دادن حالت‌ها و وضعیت‌های مختلف به بیمار است باید از سطوح پایین‌تر که نشستن است شروع کنیم و بعد سراغ سطوح بالاتر یعنی دو زانو ایستادن برویم.

وضعیت‌های عملکردهای روزمره شرح داده شده در بالا عبارتند از:


حفظ تعادل در وضعیت نشسته، درازکردن دست و گرفتن اشیا، برخاستن از روی صندلی، حفظ تعادل در وضعیت ایستاده و بالاخره راه‌رفتن.


این عملکردهای پایه را باید در مورد هر بیمار ارزیابی کرده و تمرینات عملکردی مناسب را با توجه به وضعیت بیمار، طراحی و اجرا کرد.


در مراحل اولیه ممکن است استفاده از برخی وسایل کمکی مثل واکر به‌ویژه در مورد راه‌رفتن ، ضرورت پیدا کند.

اصل مهم در انجام این تمرینات تکرار زیاد است چون با تکرار زیاد است که مغز می‌تواند تا حدودی عملکرد منطقه آسیب‌دیده ناشی از سکته را جبران کند.

موضوع دیگر در کاردرمانی بیماران سکته مغزی ، مشارکت اطرافیان در توانبخشی بیمار است.

کاردرمان باید نحوه انجام تمرینات را به اطرافیان بیمار آموزش دهد تا با این کار آنها را در درمان بیمار سهیم کند، زیرا تمرینات کاردرمانی و توانبخشی زمانی موفق است که با شدت بالا و تکرار زیاد انجام شود و در این صورت است که بهبود حاصل می‌شود.

بر این اساس، نباید تمرینات کاردرمانی فقط مختص به زمان بستری بودن بیمار در بیمارستان باشد ، بلکه تمرینات باید در منزل نیز توسط کاردرمان و اطرافیان ادامه یابد.

در درمان بیماران سکته مغزی علاوه بر اقدامات پزشکی توسط متخصص مغز و اعصاب ، درمان های توانبخشی از قبیل گفتاردرمانی نیز چه در بیمارستان و چه در خانه ضروری می باشد.

بهتر است فرآیند گفتاردرمانی بیماران مبتلا به سکته مغزی در شش ماه اول بیماری انجام شود ؛ چرا که در شش ماه اول ، مغز قابلیت آموزش پذیری بیشتری دارد.

گفتار درمانی یکی از شاخه های علوم توانبخشی است که برای کمک و درمان اختلالات گفتار و زبان مانند اختالات گفتاری پس از سکته مغزی ، ضربه مغزی و اختلال بلع (دیسفاژی) مورد استفاده قرار می گیرد.

چگونگی اصلاح گفتار به دنبال سکته مغزی


معمولاً پس از وقوع یک سکته ، مشکلات گفتاری و زبانی در فرد ایجاد می شوند.

برخی از افراد پس از سکته به خوبی بهبود پیدا کرده و پس از چند هفته می توانند ارتباط مناسبی با دیگران برقرار کنند.

با این حال بسیاری از افراد همچنان به مشکلات گفتاری، زبانی و شناختی مبتلا می مانند.
مشکلات گفتاری در افرادی که دچار سکته مغزی شده اند ، می تواند به شکل های متفاوتی از جمله فراموشی و عدم بیان کلمات و یا عدم درک کلامی بروز کند.

افرادی که بر اثر سکته مغزی دچار از دست دادن قدرت تکلم می شوند در حین صحبت کردن جمله بندی مناسبی ندارند ، کلمات را بریده بریده بیان می کنند و صحبت کردن را به صورت هدفمند انجام نمی دهند ، به گونه ای که نمی توانند منظور و احساسات خود را بیان کنند.

در دسته دوم که شامل عدم درک کلامی است ، افراد قدرت درک صحبت ها را از دست می دهند؛ به گونه ای که مفهوم حرفها و صحبتها را درک نمی کنند و آنها را متوجه نمی شوند.

درمان افرادی که سکته کرده اند می تواند به روش های مختلفی انجام شود.

برخی از درمانگران بر درمان مستقیم گفتاردرمانی تمرکز داشته و به دنبال راه هایی هستند تا بتوانند به بیماران برای رفع مشکلات گفتاری کمک کنند.

تکنیک های عملکردی گفتار درمانی می توانند برای افراد پس از وقوع سکته بسیار مفید بوده و شامل استراتژی های جبرانی و یا تکنولوژی هایی برای رفع این دشواری های ارتباطی می باشند.

روند درمان در این افراد متاثر از شدت سکته مغزی ، میزان ضایعه ، سن فرد ، عوامل محیطی و اجتماعی و تعداد جلسات درمانی متفاوت است و معمولا افراد جوان با انجام آموزش های موردنیاز بسیار زودتر از سایرین بهبود پیدا میکنند؛ به طوری که این افراد در مدت شش ماه تا یک سال می توانند بهبود یابند.

خانواده ها باید شرایط به وجود آمده را بپذیرند و فرد را تحت فشار قرار ندهند؛ چرا که این افراد آسیب دیده در مدت زمان کوتاهی به سمت افسردگی پیش می روند.

اطرافیان بیمار سکته مغزی سعی کنند با دراختیار قراردادن عکس ها و تصاویری از خوردن و آشامیدن به فرد آسیب دیده کمک کنند تا با اشاره کردن منظور خود را بفهماند.

چگونگی اصلاح بلع به دنبال سکته مغزی


با ایجاد ضعف و ناتوانی در اندام های یک سمت بدن، گاهی اوقات به دنبال از دست رفتن قدرت عضلات گردن، صورت و زبان فرد مبتلا به سکته در جویدن و بلعیدن دچار مشکل می شود.

اگر عضلات بیمار خیلی ضعیف و بی حال هستند باید غذا خوردن را با تکه های کوچک شروع کرد.


می بایست بیمار را تشویق کرد تا از سمت فلج دهان هنگام غذا خوردن استفاده کند تا موجب افزایش حرکات دهان و صورت شده و عضلات ضعیف را نیز تقویت کند.

درصورت لزوم ، نگه داشتن فک بیمار به او کمک می کند که هنگام جویدن و بلعیدن دهان را بسته نگه دارد.

نشستن به صورت صحیح و با تنه راست به جویدن و بلعیدن کمک می کند و بهترین وضعیت برای غذا خوردن است.

باید از خوردن و نوشیدن در حالت دراز کشیده خودداری کرد زیرا این حالت بلعیدن را مشکل می کند و‌گاه باعث ورود غذا به ریه و عفونت ریه می گردد.

رشته ارتوپدی فنی یا اعضاء مصنوعی و وسائل کمکی که در لاتین به اورتوز و پروتز شناخته می شوند ، یکی از شاخه های توانبخشی است که در طراحی ، ساخت و تجویز وسائل کمکی ( اورتوز ) و یا وسائل جایگزینی ( پروتز ) ایفای نقش می کند و یکی از اعضاء تیم توانبخشی می باشد .

عموماً وسائل تجویزی با همکاری پزشک متخصص ( ارتوپدی ، نورلوژی ، جراحی عمومی و…. ) و یا دیگر افراد تیم توانبخشی مانند فیزیوتراپی و کاردرمانی انجام می شود.

ارتوپدی فنی به مبتلایان به سکته مغزی کمک قابل توجهی می نماید.


از اورتوزهای خاصی برای کمک به بیماران سکته مغزی استفاده می‌شود که عبارت‌اند از:

اورتوز برای پایین تنه


اکثر بیماران سکته مغزی از گونه‌ای اورتوز مچ و کف پا ( Ankle-Foot Orthosis = AFO )
برای پایداری، ایمنی و بهبود توانایی راه رفتن استفاده می‌کنند.


نوع بریس مورد استفاده ، به توانایی‌های بیمار پس از سکته و قدرت عضله‌های مچ پا ، ساق پا و پایین پا بستگی دارد.


بریس مخصوص مچ و کف پا (AFO) برای بیماران زیر مناسب است:

بیمارانی که به دلیل کاهش قدرت عضله‌های دورسی فلکسور ، پای خود را می‌کشند یا افتادگی پا دارند

بیمارانی که نمی‌توانند پا را به دلیل کاهش خمش‌پذیری مفصل ران بلند کنند و تاب دهند.

یکی از علایم پس از سکته مغزی ضعف عضله‌های دورسی فلکسور است .


در چنین شرایطی از اورتوز AFO استفاده می‌شود تا از کشیده شدن پا روی زمین هنگام راه رفتن جلوگیری شود.

این اورتوز کمک قابل توجهی به مدیریت و کنترل رکورواتوم زانو (زاویه‌دار شدن زانو به سمت عقب) می‌کند.


حفظ دامنه حرکتی ، تقویت عضلات برای تحمل وزن ، بهبود مکانیک راه رفتن و گام برداشتن و رفع مشکلات ایمنی و پایداری ، اهداف تجویز اورتوز کف و مچ پا است.

 

اورتوز برای بالاتنه


اکثر ارتوزهایی که برای بازتوانی بالاتنه پس از سکته مغزی تجویز می‌شود برای دست و مچ دست است.


از اورتوزهای بالاتنه برای حفظ وضعیت عملکردی دست و مچ دست و نگه داشتن آنها در موقعیت خنثی استفاده می‌شود.

برخی بیماران پس از سکته مغزی تون عضلانی ندارند یا بالعکس تون عضلانی بسیار بالا دارند.


پزشک با توجه به تون عضلانی ، اورتوز مناسب را تجویز می‌کند.

آتل یا اورتوز برای تمام بیمارانی که سکته مغزی را پشت سر گذاشته‌اند تجویز نمی‌شود.


یکی از آتل‌های دست برای بیماران با تون عضلانی پایین ، آتل دارای کفه نگهدارنده است که فضای بین انگشت شست و اشاره را حفظ می‌کند ، انقباض را به حداقل می‌رساند و از آسیب‌های ناشی از بی‌حسی جلوگیری می‌کند.

این آتل انگشت شست را دقیقاً زیر انگشت اشاره ، بقیه انگشتان را صاف و مچ دست را با زاویه کشش بین ۱۵ تا ۳۰ درجه نگه می‌دارد.

آتل با حفظ قوس و گودی کف دست از انقباض عضلانی جلوگیری می‌کند. قالب‌گیری دوره‌ای و مداخله دارویی نیز به طور مرتب انجام می‌شود.

منبع: وب سایت کلینیک دکتر محمدرضا کاویانی

طراحان طبی متین
تولید کننده انواع تجهیزات توانبخشی، تجهیزات فیزیوتراپی، تجهیزات هیدروتراپی، تجهیزات پزشکی، ورزشی و… پیشرفته

دیدگاه ها بسته شده اند.